Zaloguj
Reklama

Padaczka

Padaczką (epilepsja) nazywamy stan chorobowy przejawiający się nawracającymi zaburzeniami czynności mózgu, które klinicznie manifestują się napadami padaczkowymi. Znane są różne postacie napadów padaczkowych. Niektóre przebiegają z utratą przytomności (napady uogólnione). Sam przebieg napadów zależy od lokalizacji ogniska padaczkowego. Najczęściej zlokalizowane jest ono w płatach skroniowych (padaczka skroniowa) lub czołowych (padaczka czołowa).

Padaczka zwana jest też epilepsją, a chorujące na nią osoby epileptykami. Szacuje się, że występuje u około 1 % populacji. Badaniem wykonywanym w diagnostyce u osób z podejrzeniem padaczki jest elektroencefalografia (EEG). W pierwszym badaniu EEG nieprawidłowości występują w połowie przypadków. W kolejnych odsetek ten wzrasta do 70 %. Należy pamiętać, że padaczka jest rozpoznaniem klinicznym i rozpoznawana jest u chorego u którego występują napady padaczkowe. Dane z badania EEG mogą być tylko pomocne. U chorego bez napadów padaczkowych na podstawie samych nieprawidłowości w badaniu EEG padaczki rozpoznać nie można. Chociaż w większości przypadków przyczyna choroby nie jest znana to napady padaczkowe są częstym następstwem urazów czaszkowo-mózgowych. Padaczka może wystąpić również u chorych po przebyciu udarów, infekcji oraz z guzami mózgu (w tym glejakami). Przyczynami mogą być również zaburzenia metaboliczne (np. encefalopatia wątrobowa), nadużywanie alkoholu czy stosowanie narkotyków. Stan w którym chory nie odzyskuje przytomności między napadami padaczkowymi zwany jest stanem padaczkowym. Jest on stanem zagrożenia życia. W leczeniu padaczki stosowane są liczne leki przeciwpadaczkowe zarówno starej jak i nowej generacji (o podobnej skuteczności ale powodujących mniej objawów ubocznych). U chorego leczonego z powodu padaczki u którego ostatni napad padaczkowy wystąpił 2 lata temu można rozważyć odstawienie leków. U niektórych chorych leczenie farmakologiczne padaczki jest nieskuteczne i może być konieczne wykonanie zabiegu operacyjnego.