Zaloguj
Reklama

Psychogenne zaburzenia ruchowe

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • 1. Michalak S, Mejnartowicz JP.: Zaburzenia ruchowe i ruchy mimowolne. W: Kozubski W, Liberski PP. (red.). Neurologia. Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008.
    2. Karanick SM, Gorrindo T, Hallett M.:Psychogenic Movement Disorders and Motor Conversion: A roadmap for collaboration between Neurology and Psychiatry. Psychosomatics. 2011 Mar–Apr; 52(2): 109–116.
    3. Leńska-Mieciek M.: Psychogenne zaburzenia ruchowe. Postępy Nauk Medycznych 10/2013, s. 710-714

Kategorie ICD:


Psychogenne zaburzenia ruchowe
Fot. ojoimages
(5)

Psychogenne zaburzenia ruchowe obejmują niedowłady lub porażenia kończyn a także ruchy mimowolne przypominające tiki, drżenie, dystonię czy pląsawicę. Jednakże w przeciwieństwie to wyżej wymienionych zaburzeń, w zaburzeniach psychogennych nie stwierdza się organiczych uszkodzeń w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. Przyjęto więc, że mają one podłoże psychiczne, a nie neurologiczne.

Objawy pojawiają się nagle, niespodziewanie i najczęściej ustępują samoistnie po zastosowaniu dystraktora (rozpraszacza) uwagi lub gdy pacjent nie jest obserwowany.

Psychogenne zaburzenia ruchowe dotykają osób w każdym wieku niezależnie od płci, jednakże częściej dotyczą kobiet oraz ofiar przemocy zarówno fizycznej jak i psychicznej.

Brak skutecznych metod diagnostycznych. Zazwyczaj rozpoznanie stawiane jest poprzez wykluczenie innych zaburzeń.

Leczenie psychogennych zaburzeń ruchowych polega na farmakoterapii. Wskazana jest także zmiana nawyków żywieniowych i stylu życia. Celem terapii jest polepszenie jakości życia chorego i usprawnienie jego funkcjonowania w społeczeństwie.

(5)
Reklama
Komentarze