Zaloguj
Reklama

Indeks IgM mierzony wewnątrzrdzeniowo czynnikiem predykcyjnym progresji stwardnienia rozsianego

Źródło tekstu:

  • J Neurol Neurosurg Psychiatry 2006;77:953-955.

Adres www źródła:


Indeks IgM mierzony wewnątrzrdzeniowo czynnikiem predykcyjnym progresji stwardnienia rozsianego
Fot. Pantherstock
(5)

Z badań przeprowadzonych przez lekarzy z Uniwersytetu z Padwy wynika, że okołordzeniowa (p.p) produkcja przeciwciał w klasie IgM, oznaczona w momencie postawienia diagnozy stwardnienia rozsianego (SM), koreluje ze stopniowym pogarszaniem się sprawności pacjenta

Próbki płynu mózgowo-rdzeniowego pobrano od 80 pacjentów, dobranych w sposób losowy, w ciągu miesiąca od wystąpienia pierwszych objawów SM. U 25 (31.35%) pacjentów indeks IgM był w normie (poniżej 0.1). Jego podwyższone wartości stwierdzono natomiast u 65 badanych (68.75%). Okres obserwacji trwał średnio 14.4 roku. Po tym czasie dowiedziono, że istnieje korelacja pomiędzy indeksem IgM a wynikami ocenianymi w Skali Stanu Postępującej Niepełnosprawności (Expanded Disability Status Scale). Okazało się, iż u każdego z 25 pacjentów z prawidłowym stężeniem IgM na początku choroby wystąpiła postać SM z rzutami i remisjami (RR), a wskaźnik EDSS wyniósł poniżej 3. W tej grupie jedna trzecia pacjentów przyjmowała leki immunomodulujące leczenie. Spośród 12 innych pacjentów z podwyższonymi wartościami IgM i wynikiem EDSS<3, 2/3 otrzymywało leczenie immunomodulujące. Wszyscy pacjenci, u których wskaźnik EDSS wynosił więcej niż 3 mieli podwyższone wartości IgM. Spośród nich 10 (z EDSS>5.5) miało wartości IgM>0.2. Co więcej u pacjentów z wyższymi wartościami wskaźnika IgM szybciej dochodziło do nawrotów choroby (średni czas wyniósł 6 miesięcy vs 2.2 roku, gdy indeks IgM był w normie). Jeśli dalsze badania się potwierdzą, wiele na to wskazuje, że lekarze będą już niedługo mogli dysponować dobrym narzędziem do selekcji pacjentów z SM, u których należałoby stosować terapię immunomodulującą przebieg choroby.
(5)
Reklama
Komentarze