Badania prowadzone na populacji leczonych z powodu choroby Parkinsona potwierdziły diagnozę parkinsonizmu jedynie w 74%, a samej klinicznie prawdopodobnej choroby Parkinsona w 53%. Z kolei w kliniczno-patologicznych badaniach kanadyjsko-amerykańskich analizujących materiał z banku mózgów, wynikało że nieprawidłowe diagnozy stawiano w  ok. 25%. W tych badaniach najczęstszą przyczyna pomyłek były: drżenie samoistne, parkinsonizm o podłożu naczyniowym i atypowe zespoły Parkinsonowskie. Dopiero w wyspecjalizowanych jednostkach poziom diagnostycznej dokładności był wyższy. Ponadto potwierdza się stwierdzenie, iż testy dodatkowe pod postacią testów genetycznych oraz wielu innych, takich jak: MRI czy badanie SPECT pomagają znacznie w podejmowaniu właściwych decyzji klinicznych.