Padaczka wywodząca się z płatów skroniowych, zwana w skrócie „skroniową” – TLE (temporal lobe epilepsy), została zdefiniowana w roku 1985 przez Międzynarodową Ligę Przeciwpadaczkową (ILAE-The International League Against Epilepsy). W definicji wyróżnia się dwa główne podtypy TLE, pierwszy tzw. MTLE – medial temporal lobe epilepsy, w której zmiany lokalizują się w obrębie kompleksu hipokampa (najczęściej jest to tzw. stwardnienie centralno-skroniowe - MTS) oraz formę „non-MTLE”, czyli padaczkę skroniową wywodzącą się z obszarów kory nowej płata skroniowego (zwykle spotyka się w tym przypadku dobrze zróżnicowany guz, malformacje naczyniowe lub zaburzenia rozwojowe kory mózgowej). Klinicznie charakteryzuje się ona występowaniem (pojedynczych lub w kombinacjach) napadów częściowych prostych, częściowych złożonych i wtórnie uogólnionych. TLE należy do form najczęściej rozwijających się w wieku dojrzałym. Ponadto to właśnie TLE jest najczęstszym wskazaniem do leczenia neurochirurgicznego, gdyż w większości przypadków leczenie farmakologiczne tej postaci padaczki nie daje pożądanych efektów.

W takich sytuacjach klinicznych mówi się o tzw. padaczce lekoopornej (MRE - medically refractory epilepsy). Choć nie ma powszechnie przyjętej definicji MRE (istnieje ich co najmniej kilka), to zwykle rozpoznaje się ją wówczas, gdy mimo stosowania optymalnego leczenia za pomocą wprowadzonych kolejno dwóch lub większej liczby leków przeciwpadaczkowych, nie dochodzi do poprawy jakości życia pacjenta i należytej kontroli napadów. U jej podłoża leży wiele czynników. Najważniejszą rolę wydają się jednak odgrywać: predyspozycje genetyczne pacjenta, podłoże neuropatologiczne padaczki oraz rodzaj występującej patologii kanałów sodowych. Według szacunków epidemiologicznych w Polsce takich pacjentów może być nawet ponad 100 tys. (25-30% chorych na padaczkę) [1]. Z czego znaczną ich część stanowią właśnie pacjenci z TLE. Ogólnie przyjmuje się, iż około połowa chorych z MRE powinna być kwalifikowana do leczenia neurochirurgicznego [1].