Poniższy artykuł przedstawia zestawienie 3 nowych doniesień naukowych, które pojawiły się w pierwszej połowie 2006 r. w związku z leczeniem i diagnostyką choroby Parkinson

Chorobę Parkinsona (Parkinson’s disease – PD) charakteryzują następujące objawy: spowolnienie ruchowe (bradykinezja), sztywność mięśniowa i drżenie spoczynkowe. Są to tzw. objawy osiowe, występujące z różną częstością i w różnym nasileniu. Powszechnie uznaje się, iż za ich pojawienie się odpowiada degeneracja neuronów w układzie nigrostriatalnym, a dokładniej proces zwyrodnieniowy komórek dopaminergicznych istoty czarnej, który w efekcie prowadzi do dysfunkcji presynaptycznej szlaku nigrostriatalnego, co daje ostatecznie znaczne obniżenie poziomu dopaminy w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Szacuje się, iż częstość występowania PD waha się w granicach 300-400 przypadków na 100 tys. osób. Pomimo długoletniej historii tej choroby (James Parkinson opisał ją już w 1817 r.) nadal wiele zagadnień pozostaje niejasnych. Nie wiadomo wciąż do końca, jakie powinno być właściwe podejście terapeutyczne.