Padaczka jest jednym z najczęstszych i najtrudniejszych problemów współczesnej neurologii. Nie jest ona jednak jednolitą jednostką chorobową. Należy ją raczej uznać za zespół objawów o wielu możliwych przyczynach.

W ten oto sposób opisuje padaczkę jeden z najwybitniejszych epileptologów polskich - prof. Jerzy Majkowski: „Padaczka nie jest swoistą chorobą w powszechnym znaczeniu pojęcia choroby, a jest to raczej zespół kliniczny o różnorakiej etiologii, który może wykazywać cechy regresji, statyczne lub postępujące” [1]. Częstość występowania tego schorzenia szacuje się na 0.5-1% w zależności od typu populacji, jej położenia geograficznego i warunków socjalno-bytowych. W kraju takim jak Polska są to liczby rzędu setek tysięcy. Zakładając, iż nasza populacja liczy sobie ok. 40 mln. mieszkańców możemy przypuszczać, iż liczba chorych waha się w granicach 200 – 350 tysięcy. W grupie tej są również kobiety, z czego znaczna ich część w okresie rozrodczym (ok. 25% chorych wśród całej populacji cierpiącej na padaczkę) [2]. Szacuje się, iż ok. 1% wszystkich ciąż stanowią kobiety z padaczką . Co istotne, w grupie kobiet chorych na padaczkę procentowo mniej z nich ma potomstwo, a także mniej z nich wychodzi za mąż (59% vs. 65%) [3,4].

Poradnictwo dostosowane indywidualnie do każdego przypadku oraz modyfikacja leczenia są zaliczane do najistotniejszych punktów terapii kobiet w ciąży cierpiących na padaczkę. Łącznie egzekwowane powodują znaczne zmniejszenie ryzyka niekorzystnego przebiegu ciąży.

Przedstawione opracowanie zawiera omówienie następujących zagadnień: wpływu ciąży na przebieg kliniczny padaczki i częstość napadów, wpływu padaczki na ciążę, omówienie problemu teratogenności i ewentualnych komplikacji związanych z wpływem leków przeciwpadaczkowych na płód, a także praktyczne rady odnośnie postępowania w okresie przedkoncepcyjnym, w trakcie ciąży i w okresie poporodowym.