Zazwyczaj omdlenie wazowagalne ma charakter łagodny (poza możliwością urazu) i nie wymaga dalszej diagnostyki. Ponieważ jednak omdlenie może być objawem innej poważnej choroby, np. serca lub mózgu, po wystąpieniu omdlenia (zwłaszcza po raz pierwszy) należy udać się do lekarza celem badania i ewentualnego poszerzenia diagnostyki.

Leczenie prowadzone jest zawsze indywidualne, w zależności od nasilenia występujących objawów, dzieląc się na postępowanie farmakologiczne i niefarmakologiczne. W celu podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi i tendencji do występowania omdleń wazowagalnych postępowanie obejmuje:

• spożywanie dużej ilości płynów, ze zwiększoną dzienną ilością soli,
• unikanie leków obniżających ciśnienie tętnicze,
• uprawianie aktywności fizycznej,
• zakładanie pończoch uciskowych,
• unikanie sytuacji prowadzących do wyzwalania odruchu wazowagalnego (np. długotrwała pozycja stojąca itp.).

Postępowanie farmakologiczne może obejmować leki takie jak fludrokortyzon, midodrin, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, dizopiramid, lub atropinę. W przypadkach bardzo nasilonej bradykardii prowadzącej do częstych omdleń konieczne może okazać się założenie kardiostymulatora.

W przypadku wystąpienia symptomów poprzedzających omdlenie należy położyć się i unieść nogi. Jeśli położenie się nie jest możliwe, należy usiąść i umieścić głowę pomiędzy kolanami, do chwili ustąpienia objawów.