Choroba Ménière’a nazywana również wodniakiem endolimfatycznym, jest schorzeniem charakteryzującym się nawracającymi epizodami szumu w uszach, z upośledzeniem słuchu o różnym nasileniu i układowymi zawrotami głowy z towarzyszącymi wymiotami, uczuciem pełności w uchu, nadwrażliwością na hałas oraz uczuciem niepokoju. Pomimo wielu prowadzonych badań, mechanizm powstania choroby nie został dotychczas udowodniony.
Każda porada składa się z 2 części
Epizody szumu w uszach występują napadowo. Towarzyszy im upośledzenie słuchu o zmiennym nasileniu oraz zawroty głowy z wymiotami, uczucie pełności w uchu, nadwrażliwość na hałas oraz uczucie niepokoju. Zawroty głowy mają charakter subiektywnego wrażenia ruchu własnego ciała lub otoczenia, często odczuwanego jako wirowanie, kołysanie. W trakcie napadu występuje oczopląs. Pojawiać się mogą również nagłe upadki, jednak bez utraty przytomności. Napady trwają od kilku minut do wielu godzin, ustępując samoistnie.
Po ustąpieniu napadu, przez wiele kolejnych dni może utrzymywać się uczucie zaburzonej równowagi. Pomiędzy epizodami występują okresy remisji, trwające nawet do kilku lat. Upośledzenie słuchu ulega poprawie po ustąpieniu napadu, jednak wraz z czasem trwania choroby może ulec stopniowemu utrwaleniu. Zwykle schorzenie dotyczy jednego ucha, choć po wielu latach trwania może dotknąć również strony przeciwnej.
Neurologia (rozwiń)
O zdrowiu - choroby cywilizacyjne (rozwiń)
