W każdym przypadku stwierdzenia jawnego lub ukrytego zeza u dziecka przez rodziców lub przez lekarza (np. w czasie profilaktycznych badań przesiewowych) dziecko musi być zbadane przez okulistę. Badanie ostrości wzroku możliwe jest bez współpracy dziecka (nawet u niemowląt) za pomocą tzw. skiaskopii (badanie wymaga przygotowania w postaci zakropienia do oczu kropli porażających akomodację i rozszerzających źrenicę, co może spowodować przejściowe zaburzenie widzenia u dziecka).

Nieleczony zez powoduje powstanie trwałego niedowidzenia zezującego oka, co na stałe upośledza zdolność widzenia przestrzennego przez dziecko. Dzieje się tak ponieważ mózg „broniąc się” przed nienaturalnym podwójnym widzeniem przedmiotów występującym w zezie, dokonuje wyłączenia odbioru bodźców wzrokowych z jednego oka. Jeżeli sytuacja ta trwa długo, to pomimo prawidłowego ustawienia gałki ocznej np. dzięki wykonanemu zabiegowi operacyjnemu nie uda się już przywrócić prawidłowego widzenia przez to oko.

Leczenia domowego nie ma. Dzieci nie wyrastają z zeza!! Leczenie należy rozpocząć natychmiast po wykryciu zeza, niezależnie od wieku dziecka. W zależności od przyczyny zeza stosuje się zasłanianie zdrowego oka, celem zmuszenia oka chorego do pracy, korekcję wady wzroku za pomocą okularów lub soczewek kontaktowych, specjalne ćwiczenia wzroku (tzw. ortoptyczne), wstrzyknięcia botuliny celem wybiórczego porażenia mięśni gałkoruchowych, zabiegi operacyjne.