Otyłość prosta jest najczęściej występującą postacią otyłości u dzieci (dotyczy 98% dzieci z otyłością). Jej występowanie uwarunkowane jest genetycznie, ale ogromne znaczenie mają czynniki środowiskowe, a zwłaszcza utrwalone od wczesnego dzieciństwa błędne nawyki żywieniowe, takie jak nadmierna podaż kalorii przy obniżonej aktywności fizycznej.

U podstaw rozwoju otyłości prostej leży zachwianie równowagi pomiędzy energią uzyskaną z pożywienia, a wydatkowaną przez organizm. Prowadzi to do rozwoju tkanki tłuszczowej i przyrostu masy ciała. Ryzyko rozwoju otyłości u dziecka wzrasta w przypadku otyłości jednego lub obojga rodziców. Wśród głównych przyczyn otyłości wymieniane są: nieprawidłowe tradycje żywieniowe, predyspozycje rodzinne, niedostateczną aktywność ruchową oraz uwarunkowania genetyczno - metaboliczne. Podkreślany jest wpływ prawidłowego żywienia niemowląt na rozwój otyłości w wieku późniejszym.

Udowodniono, że opóźnione wprowadzanie potraw stałych, przedłużanie karmienia butelką, stosowanie pokarmów jako smoczka lub nagrody, tolerowanie kaprysów żywieniowych, czy nieurozmaicanie potraw może w znacznym stopniu przyczynić się do rozwoju otyłości. Ponadto bardziej zagrożone otyłością są dzieci, które bardzo krótko były karmione piersią. Wiadomo, że u niemowląt karmionych sztucznie zwiększone jest wytwarzanie insuliny, peptydu C i IGF 1 co stymuluje rozwój komórek tłuszczowych. Udowodniono również, że niedożywienie w pierwszej połowie ciąży może sprzyjać rozwojowi otyłości w wieku dojrzałym.