Witam! Mam 25 lat, od 9 lat leczę się na padaczkę skroniową. Wygląda u mnie ona tak że zaczynam odczuwać lęk i tracę na chwilę świadomość, czasem przeklinam czasem bardzo głośno krzyczę! Biorę leki -keppra 2000-2 razy dziennie oraz trileptal 900-2 razy dziennie, mam ataków ok 12-15 na miesiąc. Ostatnio byłam w ciąży i miałam o połowę mniej 2 miesiące temu urodziłam i znów liczba się powiększyła i zauważyłam że moje ataki chyba są związane z hormonami bo zawsze dzień przed lub pierwszego dnia okresu mam ataki oraz w dni płodne, proszę o pomoc czy jest możliwe zmniejszenie liczby moich ataków, czy jest możliwe że moje hormony są związane z liczbą moich ataków i da się coś z tym zrobić bo boję się że nieświadomie skrzywdzę mojego synusia. Z góry dziękuję oraz pozdrawiam!

Cześć niedawno u mnie też wykryto padaczkę skroniową,biorę Tegretol Cr 400. Mam 20 lat pewnie,dużo ci nie doradzę ale postaram się z tobą podzielić moimi doznaniami u mnie podczas ataku też występują lęnki omdlewam czasami bywam bardzo agresywna ale sądzę że to przez to że nie mogę się pogodzić z tą chorobą do tego mam jeszcze depresje no ale co tam,moja teoria jest taka że napiecia nerwowe wywołują ataki sama zauważyłam to u siebie ale nie da się nie denerwować dlatego staram się wyciszać gdy się denerwuje zaczynam ćwiczyć lub słucham muzyki, może i tobie to pomoże i nie bój się ataku bo lęnk tylko to wszysto spotenguje....życze powodzenia i wytrwałości pozdrawiam

"Karino" Myślę, że w Twoim przypadku prawidłowej odpowiedzi udzieli Ci lekarz neurolog i z nim musisz porozmawiać. Pozdrawiam Alicja

Twoje wzmorzone napady przy miesiaczkach mogą byc spowodowane pojawiajacymi sie napieciami miesni i nerwu trojdzielnego, ktory przechodzi wlasnie przez czesc skroniowa. My kobiety jestesmy tak skomplikowane, ze wszystko ze soba działa w tzw.sprzeżeniu zwrotnym... moim znaniem powinnas wybrac sie do endokrynologa, zeby zbalam Ci dokladnie hormony bo mozesz miec niedoczynnosc tarczycy, ktore obniza cisnienie krwii a wtedy tetno i ciśniecie środczaszkowe wzrasta zeby plyn mozgowo-rdzeniowy byl odpowiednio transportowany. Zawile to troche, ale endokrynolog i dobry ginekolog pozdrawiam Basia

Basiu ja mam cały czas wszystko napięte i mam dość lekarzy, idę do psychiatry bo myślę że może wpadłam w depresje? Kiedyś aż tak nie przejmowałam się moimi atakami (były i trudno (jedyne co mój mąż musiał się z tym męczyć)), ale teraz cały czas boję się że nieświadomie skrzywdzę mojego już dwuletniego syna! Za często o tym myślę cały czas się zamartwiam,a najgorsze jest że zaczynam już myśleć tak: ostatnio gdy powiedziałam mu "kocham Cię" i odpowiedział mi "tu tu Cię" wiem że muszę żyć dla niego bo wiem co znaczy wychowywać się bez jednego rodzica, ale nie przeżyłabym gdybym mu coś zrobiła, ale może byłoby lepiej gdyby mnie zabrakło, a jemu na pewno by się nic nie stało pozdrawiam Karina

"wiem że muszę żyć dla niego"

I tak trzymać.
Tylko pozytywne myślenie, jak najmniej stresu, i cieszyć się, z dziecka.

bardzo często pozytywnie myślę, ale czasem jest to za trudne dla mnie!!! gdy się denerwuję obgryzam palce do krwi, kupuję papierosy i palę 1 za 2 i dochodzi mi w tym momencie kolejny stres bo nie chcę zacząć palić nałogowo, a coraz częściej mnie do tego ciągnie, ale wmówiłam sobie że to mnie uspokaja!

jedyne co Ci mogę doradzic to nie mysleć tyle o napadach, dziecku w jaki sposob mozesz zrobic krzywde? Jestes jego matką i bezwarunkowo Cie kocha. Jeśli inni nie mowią Ci, że robisz cos nie tak, czy krzywdzisz kogos, to znaczy,że nie popełniasz bledów, nie robisz rzeczy ktore moga kogos krzywdzic... Jestes potrzebna i Twojemu dziecku i mezowi, bez Ciebie nie beda tymi samymi ludzmi, ktorymi są! Masz dla kogo żyć!!! Najlatwiej jest uciec, ale w tym momencie myslisz tylko o sobie, a nie o Twojej Rodzinie...
Musiałam troche Toba wstrzasnąć... ja od 3 lat bije sie z myslami, czy zajsc w ciąże, jak to wplynie na stan zdrowia dziecka i moj... Kazdy w życiu ryzykuje i to codziennie...
Powinnaś cieszyc sie z rodzicielstwa, najpiekniejsze chwile jeszcze przed Toba i Twoim dzieckiem
Pracuje od kilku lat z dziećmi niepelnosprawnymi-uwierz mi wiem co mowie i stan w jakim jestesmy jest niczym w porownaniu z tymi niewinnymi dzieciaczkami, a one nigdy nie narzekaja, nie placza, zawsze usmiechniete...one ucza pokory i tego, jak cieszyc sie z zycia...

Uśmiechnij sie )) i glowa do gory!!! Nie jestes sama...

Basiu bardzo miło się z Tobą rozmawia! Gdybyś miała czas i ochotę to napisz mi podam Ci mój numer gg i czasem byśmy popisały a rozmowa mi pomaga choć nie zawsze jest z kim! pozdrawiam

ciesze się, że moge Ci pomoc zawsze razniej i lepiej w grupie...