Agnieszko bardzo się cieszę z poprawy twojej mamy mam nadzieję że z dnia nadzień będzie coraz coraz lepiej. Tak patrząc na moją Dorotkę czasami się zastanawiam jak trzeba być zdesperowanym, ile trzeba mieć siły żeby walczyć. Co nas tak napędza czy miłość do naszych kochanych śpiochów, czy chęć pomocy czy po prostu tęsknota za nimi. Wczoraj trochę wcześniej udało mi się urwać z pracy wiec postanowiłam to wykorzystać i wpaść do cioci by wziąć udział w rehabilitacji, ona lubi jak z nią jestem jest wtedy bardziej zmobilizowana do ćwiczeń. Dzięki tej wizycie miałam okazję poznać panią Kamilę której syn jest w śpiączce 13 lat. Miał 3 latka jak topił się w stawku, obecnie ma 16 lat. Mama go dzielnie rehabilituje, objechała z nim większość ośrodków w Polsce i kilka za granicą, stosowała metody z lekami i stymulacji wg wielu światowych specjalistów bez większych efektów. Dziecko a raczej chłopak nie siedzi sam, nie mówi, nie połyka, ma mnóstwo problemów neurologicznych min. napady padaczki, drżenia grup mięśni i napady prężeń. A jego mama nadal ma nadzieję że uda się jej syna wybudzić. Pytałam też o to czy byli na tym cyber oku w Toruniu, mówiła że tak niestety mimo kilku podejść syn nie nawiązał żadnego kontaktu, przebywał też w Świetle gdzie był intensywnie rehabilitowany i stymulowany, do tego jakaś dieta którą podobno tu ktoś na forum opisuje?? przez 7 lat też bez efektu. Sama rozmowa z tą panią dała mi wielką nadzieję gdyż moja ciocia już tyle potrafi . Zmobilizowało mnie to do większej walki o poszukanie dla cioci ośrodka rehabilitacyjnego, a nie do ZOLa, choć bym miała zapłacić za ten turnus. sama. W poniedziałek jadę do Torunia to porozmawiam z dyrektor Światła, muszę jakoś wcisnąć tam ciocię, od jakiegoś czasu nagrywam ją podczas ćwiczeń, karmienia czy muzykoterapii- jak reaguje, jakie dźwięki wydaję. Poproszę jutro kolegę by mi te materiały jakoś logicznie zmontował i opisał i pokarzę tej pani bo mam nadzieję że zwiększy to szansę cioci. Tym bardziej że czekamy już 6 miesięcy w kolejce na przyjęcie, jak dzwonie to mówią że trzeba czekać na przyjęcie w kolejce. Mam nadzieję że teraz mi się to jakoś uda przyspieszyć. Pozdrawiam Ewka

Na początku chciałabym Was wszystkich serdecznie powitać smile Jestem nową użytkowniczką, czytałam większość wpisów na forum, niestety jest tego tyle, że nie dałam rady przeczytać wszystkiego smile Widziałam tu bardzo wiele mądrych rad,widać, że każdy kto odpisuje wczuwa się w sytuację osoby proszącej o pomoc..Dlatego też postanowiłam i ja napisać. Moja najukochańsza Mama 1 maja br. miała zawał serca, była reanimowana ok. godziny, doszło do niedotlenienia mózgu i obrzęku, który utrzymuje się do dnia dzisiejszego, tj. do 17 maja. Lekarze mówią, że już ładnie schodzi, Mama się wybudziła, ale nie ma z Nią kontaktu logicznego.Na początku mówili, że ma uszkodzony pień mózgu-teraz nic na ten temat nie mówią, mówią jedynie, że jest obrzęk.Mama ma reakcję na ból, źrenice reagują,jest pod respiratorem, ale próbuje oddychać sama.Najgorszy jest ten brak kontaktu, jak można Mamę stymulować?Puszczam Jej muzykę hemi-sync,masuję duże palce u stóp, uciskam miejsce odpowiedzialne za prace pnia mózgu na stopie, mówię do niej, robię masaże, ćwiczę zgięcia kończyn-krótkie serie..Co jeszcze mogę zrobić, żeby ją stymulować?Z tego co znalazłam w internecie, to podobno masaż wibracyjny jest dobry, co o tym sądzicie?Napisałam do prof.Talara, jak nie odpisze do 2óch tygodnie, to będę do Niego dzwonić..Proszę każdego, kto miał do czynienia z brakiem świadomości o rady,została mi tylko Mama,strasznie Ja kocham i się o nią boję. Zapomniałam dodać,że Mama ma 50 lat, zawsze była zdrowa, niejedna 20sto latka mogłaby jej pozazdrościć kondycji..Pozdrawiam Wszystkich ciepło, Monika

Dodam jeszcze, że ja się nie żegnam z wami. Będę tu zaglądać i opowiadać o postępach rehabilitacji mamy. Czytając oczywiście o poprawach u was

Agnieszka