Zaloguj
Reklama

Zaburzenia chodu

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • 1. Zaburzenia chodu i upadki — diagnostyka różnicowa i postępowanie Gait disturbances and falls — differential diagnosis and management Andrzej Szczudlik, Monika Rudzińska Klinika Neurologii Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum w Krakowie, Viamedica
    2. Neurologia praktyczna, Antoni Prusiński, Wydawnictwo Lekarskie PZWL

Kategorie ICD:


Zaburzenia chodu
Fot. ojoimages
(0)

Chód należy do złożonych aktywności ruchowych, na którą składają się funkcje układu nerwowego, odpowiedzialne za lokomocję i równowagę. Zaburzenia chodu są częstą manifestacją chorób układu nerwowego, szczególnie wieku podeszłego.

Ponieważ przyczyny zaburzeń chodu są wielorakie, różne są też ich klasyfikacje.


Jedna z nich wyróżnia trzy anatomiczne i patofizjologiczne poziomy zaburzeń chodu: niski, środkowy i najwyższy.


 Zaburzenia chodu niskiego poziomu wynikają z uszkodzenia obwodowych elementów narządów ruchu. Przykładem są zaburzenia chodu występujące przy zapaleniu i innych chorobach stawów, w chorobach nerwowo-mięśniowych.  Środkowy poziom zaburzeń chodu  spowodowany jest uszkodzeniem struktur głębokich mózgu, takich jak wzgórze i jądra podstawy oraz pień mózgu i móżdżek. Do zaburzeń chodu na najwyższym poziomie zalicza się przypadki z uszkodzeniem korowym mózgu.


W zależności od miejsca uszkodzenia można wyróżnić kilka postaci klinicznych:

  • chód brodzący- występuje w przypadku uszkodzenia nerwu strzałkowego, stopy są opadnięte, chory więc unosi wysoko kończyny dolne
  • chód parkinsonowski- charakterystyczny dla choroby Parkinsona,  jest to to chód hipokinetyczny, spowolniały. Pacjenci chodzą drobnymi krokami, postawa jest pochylona do przodu. Niekiedy chory nie jest w stanie wykonać ruchu i musi się cofnąć.  Dodatkowo może się pojawić niestabilność postawy w tym retropulsje czyli tendencja do padania ku tyłowi, lateropulsja czyli padania w bok, propulsja czyli tendencja do padania do przodu.
  • chód nożycowy – w mózgowym porażeniu dziecięcym, charakterystyczne jest krzyżowanie kończyn dolnych
  • chód móżdżkowy- typowy dla uszkodzenia móżdżku, jest to chód chwiejny, na szerokiej podstawie. Przypomina chód osoby pijanej lub „marynarski”.
  • chód choreatyczny czyli pląsawiczy- na właściwą czynność chodu nakładają się ruchy mimowolne, grymasy, skręty tułowia, kończyn, ruchy „taneczne”
  • chód dystoniczny- podczas próby chodzenia występuje przymusowe zgięcie podeszwowe stopy i skręt miednicy
  • chód kaczkowaty- charakterystyczne jest chwianie na boki, typowe dla schorzeń typu dystrofia mięśniowa, wrodzone zwichnięcie stawów biodrowych
  • chód ataktyczny- jest niepewny, kroki są nierówne, długie z nadmiernym zginaniem kolan i mocnymi uderzeniami stóp, chory stale patrzy pod nogi
  • chód paraparetyczny, kurczowy czyli paraspastyczny-chory sprawia wrażenie spętanego, kończyny stawia sztywno z szuraniem o podłoże
  • chód paraparetyczny, wiotki – występuje w niedowładach wiotkich kończyn dolnych, chód jest powolny, kończyny załamują się z tendencją do upadków
  • chód hemiparetyczny czyli koszący- występuje w niedowładzie połowiczym, kończyna górna jest zwykle zgięta, a dolna wyprostoana, podczas chodzenia wykonuje ruchy koszące
     
(0)
Reklama
Komentarze