Zaloguj
Reklama

Kryteria diagnozy drżenia samoistnego

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • 1.Wybrane problemy kliniczne. Drżenie samoistne, Mariusz Siemiński1,Walenty M. Nyka1, Anna Nitka-Siemińska2, Via medica
    3.Neurologia praktyczna, Antoni Prusiński, Wydawnictow Lekarskie PZWL.
    4.Choroby Wewnętrzne pod redakcją Piotra Gajewskiego na podstawie Interny Szczeklika.

Adres www źródła:


Kryteria diagnozy drżenia samoistnego
Fot. medforum
(0)

Opracowano kryteria, na podstawie których stawia się diagnozę drżenia samoistnego.

Zalicza się tu kilka punktów:

  • obustronne drżenie rąk i przedramion bez drżenia spoczynkowego,
  • brak jakichkolwiek innych objawów neurologicznych,
  • izolowane drżenie głowy (bez ruchów dystonicznych czyli mimowolnych ruchów powodujących skręcanie i wyginanie ciała, przez co chorzy często przyjmują nienaturalne pozy).

Istnieją jeszcze kryteria drugorzędowe, do których zalicza się:

  • długi czas trwania objawówm
  • dodatni wywiad rodzinny,
  • ustępowanie objawów pod wpływem alkoholu.

Klasyfikacja schorzenia

Mimo, że schorzenie to zaliczane jest do łagodnych, może spowodować istotne pogorszenie jakości życia chorych oraz izolację społeczną. Ponieważ amplituda drżenia zwiększa się z wiekiem, u tych chorych pojawiają się problemy z pisaniem, mówieniem, ubieraniem oraz wykonywanie innych czynności wymagających precyzyjnych ruchów. Dlatego tak ważne jest odpowiednio wczesne wdrożenie leczenia.

Możemy wyróżnić leczenie farmakologiczne, w tym najczęściej stosowane leki:

  • Prymidon (Mizodin) - należący do grupy leków przeciwpadaczkowych, wykorzystywany szczególnie wtedy gdy istnieją przeciwwskazania do leków z grupy beta-blokerów, z uwagi jednak na działania niepożądane, leczenie należy rozpoczynać ostrożnie stosując początkowo małe dawki i następnie stopniowo je zwiększać.
  • Propranolol - lek z grupy beta-blokerów, zmniejsza amplitudę drżenia. Daje stosunkowo dobre efekty leczenia. Należy jednak pamiętać o przeciwwskazaniach dla tej grupy leków tj: astma oskrzelowa, cukrzyca, bradykardia zatokowa, blok przedsionkowo-komorowy, niewydolność serca.
  • Toksyna botulinowa - istnieją próby leczenia za pomocą miejscowych wstrzyknięć, iniekcje wykonuje się w okolicę mięśni zginaczy i prostowników ręki, co daje złagodzenie objawów, efekt takiej terapii utrzymuje się przez około 4 tygodnie. Ze względu natomiast na możliwe powikłania leczenie to nie jest obecnie zbyt często wykorzystywane.


fot. panthermedia

W przypadku nieskuteczności leczenia farmakologicznego, przy nasilających się objawach, istotnie pogarszających funkcjonowanie pacjentów pozostaje leczenie neurochirurgiczne. Jedną z metod jest tzw. talamotomia - gdzie niszczy się elementy wzgórza, które uważa się za miejsce w pewnym stopniu odpowiedzialne za powstawanie drżenia. Druga metoda to stymulacja głębokich struktur mózgowia, u około 80 % pacjentów po takiej terapii widoczna jest znaczna poprawa. Minusem natomiast są ewentualne efekty uboczne pod postacią m.in. bólów głowy, zaburzeń chodu i równowagi oraz osłabienia siły mięśniowej.

(0)
Reklama
Komentarze